تله‌های پلاستیکی به‌عنوان یک ابزار مدیریت زیست‌محیطی کم هزینه-که به راحتی قابل استقرار هستند، نقش مهمی در کنترل آفات کشاورزی، بهداشت عمومی و پیشگیری از بیماری‌های همه‌گیر و مدیریت حیات وحش دارند. اصل اصلی آنها استفاده از ویژگی های بیولوژیکی آفات یا حیوانات، مانند فوتوتاکسی و کموتاکسی، برای جذب ارگانیسم های هدف به داخل تله از طریق یک عطر، رنگ یا شکل خاص است و در نتیجه به حذف هدفمند دست می یابد. تله های پلاستیکی متداول شامل تخته های چسبنده، تله های فرمونی و ایستگاه های طعمه سمی است. این تله ها معمولاً از پلی اتیلن یا پلی پروپیلن ساخته می شوند که در برابر خوردگی-مقاوم، سبک وزن و بادوام هستند.
در کشاورزی، تله های پلاستیکی به طور گسترده ای برای نظارت و کنترل آفاتی مانند شته ها و مگس میوه استفاده می شود. در مقایسه با آفت‌کش‌های شیمیایی، تله‌های پلاستیکی می‌توانند بقایای آفت‌کش‌ها را کاهش دهند و تأثیرات آن را بر حشرات مفید و موجودات{1} غیرهدف به حداقل برسانند و با توسعه کشاورزی سبز همسو می‌شوند. به عنوان مثال، تخته های چسبنده زرد رنگ در جذب و از بین بردن مگس های سفید گلخانه ای موثر هستند، در حالی که تله های فرمونی می توانند به طور دقیق جمعیت آفات خاصی را هدف قرار دهند. علاوه بر این، در پیشگیری و کنترل بیماری‌های منتقله از پشه مانند تب دنگی، تله‌های پلاستیکی همراه با حشره‌کش‌ها یا عوامل بیولوژیکی می‌توانند به طور قابل توجهی تراکم پشه را کاهش دهند و خطر انتقال بیماری را کاهش دهند.
با این حال، استفاده گسترده از تله های پلاستیکی خطرات زیست محیطی را نیز به همراه دارد. برخی از تله‌ها از پلاستیک‌های{1} غیرقابل تجزیه استفاده می‌کنند که اگر برای مدت طولانی رها شوند، می‌توانند باعث آلودگی خاک و آب شوند. اگر حاوی مواد سمی (مانند آفت کش ها) باشند، دفع نادرست آن می تواند به ارگانیسم های غیر هدف و حتی سلامت انسان آسیب برساند. بنابراین، بهینه سازی طراحی تله، استفاده از مواد زیست تخریب پذیر و ایجاد مکانیزم بازیافت علمی بسیار مهم است.
در آینده، با پیشرفت در علم مواد و فناوری های زیست محیطی، انتظار می رود تله های پلاستیکی کارآمدتر و سازگار با محیط زیست شوند. با ادغام آنها با فناوری‌های نظارت هوشمند، مانند حسگرهای اینترنت اشیا، می‌توان دقت و پایداری آنها را بیشتر افزایش داد و در حکمرانی زیست‌محیطی ارزشمندتر شد.
